Arbeidsconflict ivm stageplek/detachering wsw bedrijf

B
bambinies 13-03-2015 15:24

Ik ben sinds 1997 werkzaam bij een wsw bedrijf en ik heb een wsw indicatie. Wegens de nieuwe participatiewet moeten alle wsw-ers gaan werken in een extern bedrijf. Ik heb in 1997 een contract gekregen voor onbepaalde tijd wegens paniek en angststoornis en stressstoornis. Met deze klachten kamp ik nog steeds elke dag. Ik slik hiervoor ook antidepressiva en dit belemmerd mij zelf ook in het dagelijks leven. Ik ben tot februari werkzaam geweest bij het bedrijf als leermeester receptie bij een arbeidsontwikkeling afdeling. Ik heb de afgelopen anderhalf jaar een studie gevolgd als telefoniste/receptioniste omdat ik dat nodig had om als leermeester bij een receptie te functioneren. Nu is in februari de afdeling gestopt vanwege geldkwesties. Ik zou eerst met mijn teammanager meegaan voor een nieuw project maar dat werd allemaal uitgesteld dus ik moest blijven bij de receptie als receptioniste. Op dat moment kreeg ik een vacature van mijn nieuwe teammanager van de receptie voor een baan als binnendienst verkoop medewerker bij een extern bedrijf. Ik zat er nog over te twijfelen om het te gaan doen omdat ik nog nooit in een ander bedrijf had gewerkt, omdat ik geen verkoper ben, ik nog gedeeltelijk in de ziektewet loop ( vanwege een burn-out vorig jaar) maar na overleg met de consulent die aan deze vacature gekoppeld was ben ik het toch gaan proberen. We hadden afgesproken dat het 1 maand stage was en als het moest nog een maand stage en dat het daarna een detachering zou worden als het beviel van allebei de kanten. Ik ben daar aan het werk gegaan en naar anderhalve week (van 16 februari tot 25 februari) sloeg de paniek en de angststoornis weer toe. Het probleem daarmee is dat ik dan vluchtgedrag krijg en dus wou stoppen omdat ik allemaal lichamelijke klachten kreeg. Ik heb s'morgens mijn jobcoach gebeld en hij zij bel de consulent maar en ik kreeg een mega uitbrander van haar. Ik had geen doorzettingsvermogen en ik was een opgever en ik was een door paard waar niet aan te trekken viel. ipv dat zij nou zorgde dat ik over die paniek en angst heen kwam, snauwde zij mij af en was niet voor rede vatbaar. Ze zei bel de directeur van het bedrijf maar. Ik zei nee ik ga erheen en leg het uit. Ik ben daar geweest en hij begreep het en zag dat ik het ook moeilijk had. Hij heeft toen mijn consulent gebeld en gezegd dat het zo niet ging werken en dat er misschien in de toekomst gekeken kon worden voor rustiger opbouw van 1 of 2 dagdelen bv en stuurde mij naar huis toe. S'middags werd ik gebeld door mijn jobcoach en ik moest mij de volgende dag weer melden bij de receptie en ik kon daar weer aan het werk gaan. Ik heb daarna niks meer gehoord en heb mijn oude werk als receptioniste weer opgepakt. Afgelopen maandag 9 maart moest ik in 1 keer komen voor een gesprek met die consulent en die jobcoach over hoe het gegaan was allemaal. Dit gesprek verliep helemaal niet goed. Ik was boos en verdrietig en klapte elke keer in. De consulent snauwde mij voor mijn gevoel alleen maar af en begreep helemaal niks van mijn situatie en veegde alles van de tafel af wat ik zei. De jobcoach durfde eigenlijk niks te vertellen en nam het voor haar op. Als hij iet zei wat in mijn voordeel was dan was het van ja, jij kunt het wel met haar eens zijn waarop hij zei nee dat zeg ik niet. 2 mensen die mij totaal niet kennen en die mij hebben afgeblust tot aan de enkels. Ik had volgens haar een detachering beƫindigd en zelf de stekker eruit getrokken en daarvoor kreeg ik een horing met een disciplinaire maatregel. Ik zei tegen haar dat het een stageplek was en dat het nog geen detachering was. Ze zegt van niet. Het was een detachering. Het is dus haar woord tegen de mijne. Ik werk al 18 jaar voor dit bedrijf en ik heb nog nooit een rapportage gehad en heb altijd mijn best gedaan en ik wordt nu behandeld als een klein kind. a.s. maandag heb ik een horing met personeelszaken en een commercieel manager erbij. Hij is de manager van de consulent en 4 handen op 1 buik dus ik weet nu al dat ik geen poot heb om op te staan. Ik heb 10 maart een brief gekregen waarin staat dat ik een passende detachering heb beƫindigd en dat ik daar een disciplinaire maatregel voor krijg. Ik ben vanaf dit voorval helemaal van de kaart. Mijn paniekaanvallen en depressie zijn weer terug gekomen. Ik heb zelf het gevoel en niet alleen gvoel maar ik weet het zeker dat het niet uitmaakt wat ik daar ga zeggen bij de horing want hun willen mij alleen maar met de grond gelijk maken. Ik ben een wsw-er en hun zijn ambtenaren en wij wsw-ers zijn niks waard. Dat is mij wel duidelijk geworden. Ik heb diverse gesprekken gehad met diverse consulenten in mijn bedrijf en niemand snapt waarom ze dit doet. Ze probeerd mij alleen maar neer te halen en het is ik vind.... jij moet.... ik denk enz. Totaal geen inleving in mijn verhaal en dat wat ze tegen mij gezegd heeft, heeft ze nu in 1 keer niet gezegd. Wij worden altijd bestempeld in het bedrijf en er zijn er maar een paar die ons nemen als mens maar ook een paar consulenten die doen dat wij moeten doen wat hun zeggen, want dan zijn we aardig, naar gebeurd er iets wat hun niet aanstaat dan vloeren ze je en behandelen ze je alsof je echt koek koek bent. Ik heb het uwv, nationale ombudsman, juridisch loket enz ingelicht en ze kunnen alleen maar zeggen dat ik de horing af moet wachten en erheen moet gaan........Ik wil er niet heen, want het heeft geen zin!! Hun hebben hun conclussie allang getrokken en een wsw-er is niks, nada, nopes dus mijn kant van het verhaal doen e alleen maar omdat het moet volgens de wet maar thats it! Ik moet mijzelf niet van de wijs laten brengen door iemand die mij helemaal niet eens kent, maar toch gebeurt het. Ik kon wel een opleiding hebben gedaan maar ik kon dat werk niet eens aan. Ik ben een dood paard. Ik heb geen doorzettingsvermogen enz........ Je bent gewoon een stuk stront en zo wordt je ook behandeld. Zoals ik me voel kan ik daar niet zeggen, want dan halen ze nog weer andere dingen erbij. Wat ik echt denk, kan ik daar niet zeggen, want dan geven ze me zometeen nog ontslag erbij........Hun weten niet wat het is om die aanvallen te hebben......paniek paniek paniek.....ik wordt er zelf soms gek van. Het ergste vind ik dat de afspraak was een stageplek om te kijken of het wat is maar er wordt nu gezegd dat is niet afgesproken.....onbegrijpelijk....Ik weet niet wat ik nu nog kan doen. Ik heb niks op papier staan en alles wat ze tegen mij zegt, is haar woord tegen het mijne en zij wordt geloofd want zij is consulent en ik maar een eenvoudige wsw-er. Wie heeft er tips voor mij hoe ik hier mee om moet gaan? Ik ben weer in staat om mij voorledig ziek te melden want ik ben voorledig uitgeblust nu. met vriendelijke groet, bambinies