Chronische ziekte en solliciteren

K
karinas 15-09-2013 19:48

Hallo

Sinds enige tijd heb ik een Wia/wga omdat ik ongeveer voor 50% kan werken. Na langdurig solliciteren middels een individueel re-integratietraject (IRO) ben ik aan de slag gekomen. Inmiddels zat ik in mijn wga-'vervolg'uitkering met toeslag ofwel op het sociaal minimum. Aan mijn inzet/ motivatie ligt het niet; wel aan de grote concurrentie. En wellicht aan mijn idee dat ik eerlijk 'moet' zijn over mijn chronische ziekte....

Nu ben ik aan de slag gekomen - zonder dat ik iets vermeld heb over mijn chronische ziekte. Het werd ook niet gevraagd. Mijn nieuwe werkgever is 'eigen risico drager' qua ziekteverzuim/ Wia. Voor mij - als werknemer - gelden er speciale re-integratie-instrumenten zoals no risk polis en premiekortingen. Maar, dan zou deze nieuwe werkgever wel moeten weten dat ik gedeeltelijk arbeidsongeschikt ben.

Met de vraag of ik het wel-of-niet moest vertellen, heb ik geworsteld. Uiteindelijk na 8 maanden wel verteld met als gevolg dat mijn arbeidscontract niet verlengd wordt. Mijn werkgever & re-integratie-instrumenten. Na 3 x vertellen aan vs partijen (leidinggevende, P&O en arbodienst) lijkt de boodschap nog niet over gekomen te zijn. Of het desinteresse is of onkunde weet ik niet......

Toen ik een week ziek was, heb ik zelfs aangegeven dat mijn no risk polis aan gesproken kan worden. Maar nee, mijn leidinggevende wilde mij niet ziek melden. Dit - toch wel opmerkelijke - gedrag heb ik al eerder mee gemaakt bij een andere werkgever. Wat is de reden voor dit speciale ontkenningsgedrag...? Is men bang voor de UWV ofzo-iets-dergelijks? Of heeft het te maken met het 'eigen risico drager' zijn.....?

Hoe moet ik dit opvatten? Is het strategisch gedrag vanuit de werkgever of anderszins? Sowieso vraag ik mij af of de re-integratie-instrumenten überhaupt zinvol zijn of dat er veel onkunde is bij werkgevers...?

In elk geval mag ik binnenkort wederom gaan solliciteren. Nu wil ik specifieker gaan zoeken naar werkgevers die 'voortijds' open staan voor mensen met een arbeidsbeperking. Liever van vooraf aan open kaart i.p.v. bovenstaand voorbeeld.

Ik ben benieuwd naar evt. reactie(s). Tips of adviezen zijn uiteraard welkom!

Groetjes van Karina

peterl 19-09-2013 11:45

Beste Karina S.

bedankt voor je bericht. Jammer dat je werkgever weinig actie heeft ondernomen met betrekking tot de re-integratieinstrumenten. Hij kan daar aanspraak op maken. Ik kan ook niet nagaan waarom je werkgever hier geen gebruik van maakt. Of waarom hij je contract niet verlengd. Er kunnen meerdere redenen zijn. Wel jammer dat het gebeurt nadat ji besluit openhartig te zijn. Ik ben benieuwd naar reacties van anderen, net als jij.

Voor jou is van belang om te weten dat er specifieke regels zijn over wat je wel en niet zou moeten vertellen bij ziekte en gezondheid. Je leest er onder meer over in deze http://winkel.weldergroep.nl/0060-a1.html van Welder. In jouw geval had je het niet hoeven vertellen zo op het eerste gezicht. Je werkte inmiddels al 8 maanden en je was niet vanwege je klacht uitgevallen. Dat is al een belangrijke indicatie om het niet te vertellen. Maar een afweging gaat verder dan alleen het juridische verhaal. In de brochure lees je er meer over. Wel mag je werkgever nadat je 2 maanden in dienst bent vragen of je en arbeidsongeschiktheidsuitkering hebt (gehad).

Succes in ieder geval met solliciteren. Ik ben benieuwd hoe je dat verder gaat oppakken, zou je je overwegingen hier willen delen?

Groet,
Peter L.

K
karinas 13-10-2013 09:38

Hallo Peter

Dankjewel voor jouw reactie.

De sollicitatiebrochure heb ik en/of ken ik, maar verder blijf ik het ingewikkeld vinden als individu (klein) t.a.v. een of meerdere megagrote organisaties. De juiste mensen tegen komen, heb ik nodig. Terwijl het e.e.a. steeds groter en anoniemer lijkt te worden. 'Eigen verantwoordelijkheid' nemen, wat tegenwoordig het toverwoord is, tegenover calculerende organisatiesystemen. Werkgevers en verzekeraars met hun financiële belangen. De kunst is hoe hiermee om te gaan.

Ik heb overigens besloten om passend werk te zoeken en er niet over te praten tijdens de sollicitatieprocedure. Uiteraard is het 'passende' een inschatting, omdat het veelal aanpassen en inschikken zal zijn - binnen het systeem. Of mij dat gaat lukken met mijn gezondheidsaspecten, is de vraag. Daar is een bepaalde balans voor nodig, waar ik een beetje invloed op heb. De praktijk zal het uit moeten wijzen. Daar is dan die proeftijd voor.

Binnenkort start ik bij een grote werkgever/ verzekeraar. Hoe paradoxaal kan het leven zijn;-)

Met vriendelijke groet, Karina S

peterl 14-10-2013 09:06

Dag Karina S, bedankt voor je berichtje.

Ja, zeker het is inderdaad een hele kunst om met al die belangen, incluis die van je zelf rekening te houden. Hoe neem je je eigen verantwoordelijkheid in deze is eigenlijk de vraag. Door in ieder geval goed te bekijken wat je mogelijkheden en beperkingen zijn. Voor wat betreft de beperkingen: in welke mate gaan die een rol spelen bij je nieuwe werkgever? Bespreek dat ook met je eventuele partner, een goede vriend of vriendin. Zij kennen je goed en kunnen met je meedenken.

Lastig is wel dat als je beperking wel van invloed is op je functioneren. Wij adviseren het dan op het einde van de solliciatieprocedure te melden en bij voorkeur met oplossingen er bij. Want het gaat er om dat je er ook over nadenkt en een eventueel probleem oplost.

Je keuze is dus waarschijnlijk een prima keuze, waarbij je er niet van uitgat dat het invloed op je functioneren heeft? In dat geval wens ik je veel succes bij je nieuwe werkgever, waar jij toch maar mooi gaat beginnen. Een positief geluid in moeilijke tijden, bedankt!

K
karinas 31-10-2013 22:55

Hallo weer,

Nee, het is geen prima keuze gebleken. Jammer! Helaas niet door proeftijd heen gekomen van klantcontactcentre. Fulltime training bleek een te hoog tempo te hebben voor mij; ik voldeed als 38-jarige niet aan de gestelde eisen/ verwachtingen. Een groep van zo'n 15 personen wordt tegelijkertijd getraind. Ongeveer de helft van de mensen had al callcenterervaring. Dat was ook gewenst, maar een mens moet toch 'ergens' een eerste ervaring op kunnen doen? De meesten waren afgestudeerd hbo/ wo tussen de 21-30 jaar. De besten en/ of de snelsten worden geselecteerd, de rest valt af. Ziekte of enigszins risico op ziekte ook. En de werkdruk ligt (erg) hoog. Je wordt eigenlijk al tijdens de training getest. Soort survival of the fittest (ref. Darwinisme). Nee, niet fit genoeg bevonden;-/

Jammer hoor, want de werkinhoud vond ik super leerzaam en interessant! Op zo'n manier is er weinig ruimte voor mensen met een beperking... Overigens heb ik dat niet eens durven zeggen. Dus: dat was ook een stukje risico voor mijzelf. Maargoed, anders had ik - naar mijn verwachting - de training niet eens kunnen starten. Mijn eigen verantwoordelijkheid is dit.

Oooooooow, ik had zo graag in een aangepaste (doel)groeptraining gezeten voor bijv. Wia/Wajong/50-plus kandidaten die ietwat meer tijd & ruimte nodig hebben om er s.v.p. in te mogen komen. Als er nu eens organisaties/ instanties zijn die zich hiervoor hard willen maken. Ten behoeve van het kwartier maken voor deze doelgroepen. Groepsgewijs dus. Dat zou ik zo fijn & sympathiek vinden! Niet dat een individu dat voor zichzelf moet zien te fixen - wat ik eigenlijk niet reëel vind in deze tijd van een uit balans zijnde vraag-aanbod van werknemers.

Het zou mode moeten worden voor bedrijven om 'iedereen een kans te bieden' ofzo-iets-dergelijks. Waarschijnlijk als het goed is voor hun PR of bedrijfsimago of wanneer het extra subsidiegeld opbrengt, zullen ze dit pas gaan doen. Maar nu...? Waarom moet alles bij wet vastgelegd worden door de overheid..? Waarom moeten er wellicht quotums opgelegd worden voordat er iets veranderd in positieve zin? Zijn bedrijven alleen maar fundamentalistisch gefocused op (personeels)kostenbesparing en/ of economisch winst voor zichzelf?

Enerzijds wordt er geld ingezameld voor goede doelen m.b.t. de ergste ziekten; meestal ook van/ door bedrijven. Mogelijk heeft dat met een combi van mededogen en PR/ imagobuilding te maken(?) Anderzijds komen relatief jonge mensen die iets hebben (gehad) zeer moeizaam aan de slag. En ook al die (financiële) onzekerheid rondom gezondheid, werk, allerlei instanties (!) geeft stress en mogelijk andere complicaties enz. enz. Uiteindelijk kost dat ook weer geld voor onze hele samenleving.

Daar zou men ook een goed doel van mogen maken, wat mij betreft. Maar dan anders. Gewoon sociaal; ook bedrijven mogen een bijdrage leveren aan die participatie. Nouja, ik wilde dit toch even kwijt - al die tegenstrijdigheden. Hopende op een socialere toekomst met meer tijd en ruimte voor mensen met een arbeidsbeperking;-)

Groetjes!

peterl 01-11-2013 08:05

Jammer dat het niet is gelukt. Positief is in ieder geval wel dat men het in eerste instantie wel met je wilde proberen, en dat lukt menigeen al niet. Jou dus wel!

Er zijn wel subsidies op dit moment en er zijn ook maatschappelijke ontwikkelingen die er te moeten leiden dat we met zijn allen naar vermogen kunnen werken. Mara dat levert nu voor jou concreet weinig op.

Wat je wel zou kunnen doen is vragen aan UWV wat ze voor je kunnen doen. Misschien een re-integratietraject? http://www.uwv.nl/zoekresultaten/particulieren/antwoord.aspx?3vkPhQ2ARj3uq1wJgZjR0i940Pvb2EqTTpy5R%2f6Kv4tjbChJ4NyOwqKx5N0zwkCVcMx5DSTXIRDtglomplZI3yQeAdzkQjS1RVDv1dPsJWfkLcyY%2fow0fasmdHMloJmsFx9QHOmFcr3Jy2NQKixsagKF074IMkbynn2BVarkjsbEpaTuG%2biZfU8754ezp57SCWAIJWsJl8qGUBGrUM3mat%2b0Xf48enPwekIfDQRwyTIuAJ2GP8s3fed9h7pbRJh0XU9%2bF60fMtKiCgpRruhvGQ%3d%3d

Succes!